Is het niet fantastisch, en dat is volkomen waar, dat een afgerond literair werk zo beknopt is dat het als titel kan dienen voor een tekst over zichzelf?
De auteur van dit korte verhaal gaf het de titel "De Dinosaurus ". "Toen hij wakker werd, was de dinosaurus er nog steeds." De beknoptheid van Augusto Monterroso , die hij zelf als een last beschouwt omdat hij graag langere werken zou willen schrijven, is door sommige critici niettemin opgemerkt als een essentieel element van originaliteit en kwaliteit . "Het is een moeizame en verarmende dwaasheid om omvangrijke boeken te schrijven; om in vijfhonderd pagina's een idee uit te werken waarvan de perfecte mondelinge uiteenzetting in een paar minuten past," zoals Jorge Luis Borges zou zeggen (zoals hij schreef in het voorwoord van zijn Ficciones ).

Foto door jerryr924/Jerry Russell.
Het feit dat het personage sliep, versterkt alleen maar het gevoel van de lezer dat hij iets gemist heeft. Wat is nu eigenlijk verontrustender? De verschijning van een dinosaurus, of wat er met het personage gebeurde terwijl hij sliep? Het is opvallend hoeveel reflecties er kunnen ontstaan (en zijn ontstaan, en blijven ontstaan) door slechts zeven woorden. Zozeer zelfs dat het geen wonder is dat dit verhaal als uitgangspunt wordt gebruikt voor oefeningen in de klas. Het dient als excuus om kinderen directe vragen te stellen zoals "Wat zijn dinosaurussen?" "Hoe zien ze eruit?", maar ook voor andere, minder directe vragen die een intrinsieke literaire inspanning vereisen: "Wat gebeurde er ervoor? En erna? Hoe was de situatie?" "De mogelijkheid om een taak te kiezen en het ontbreken van juiste antwoorden kan de verbeelding prikkelen en leiden tot veel individuele reacties, waarbij leerlingen gebruik kunnen maken van de associaties en woordenschat die door iedereen zijn opgebouwd", legt professor Ingunn Hansejordet uit.
Het gewicht van het verhaal berust op wat onuitgesproken blijft, en dat is precies wat meerdere interpretaties mogelijk maakt. De lezer wordt overweldigd door verrassing, geboeid door ambiguïteit en vaak verbijsterd door de beknoptheid van het verhaal. Het gevoel dat er iets aan ons ontgaat, dwingt ons tot het activeren van het interpretatiemechanisme, de verbeelding. "Het verhaal zou een fantastisch element bevatten als we de dinosaurus als iets reëels beschouwen, als een samensmelting van het prehistorische verleden, waar dit wezen leeft, met het heden van een logische en rationele wereld, waar de mensheid leeft. In andere interpretaties zouden we te maken hebben met een mysterie of detectiveverhaal, als de dinosaurus een bijnaam voor een man zou zijn. Het zou ook een komedie kunnen zijn, of zelfs een politieke inhoud hebben, als we die connotatie aan de term 'dinosaurus' geven." Zo legt Faustino Gerardo Cerdán Vargas het uit in het artikel " Augusto Monterroso en de microfictie ". Een literair werk is altijd een medium voor de schrijver, een medium voor de lezer en de lezer die het interpreteert.
Monterroso's overtreding heeft zijn vruchten afgeworpen. Iedereen die nog steeds beweert dat het korte verhaal of microfictie een minderwaardig genre is, zal na de publicatie van *De Dinosaurus* met veel sterkere argumenten moeten komen . En wie dat nog steeds niet gelooft, zou eens naar de lijst met volgers moeten kijken, van schrijver Pablo Urbanyi (die iets creëerde dat zowel een parodie als een eerbetoon is: " Toen hij wakker werd, slaakte hij een zucht van verlichting: de dinosaurus was er niet meer ") tot de vele en uiteenlopende auteurs die door hem geïnspireerd zijn en te vinden zijn op hetzelfde internet waar Twitter de boventoon voert.
Referencias
- Faustino Gerardo Cerdan Vargas. Augusto Monterroso en het miniverhaal. Aan: Het woord en de man. Tijdschrift van de Universidad Veracruzana nummer 125.
- Ingun Hansejordet. Werk met literaire teksten in de klas.
- Paul Urbani
- Antwoord: alles over de Oscars van 2009