Het recht om in uw taal te schrijven

toetsenbord

Een week geleden stuitte ik op *Decolonizing the Mind*, een essay dat vier lezingen bundelt van Ngũgĩ wa Thiong'o , een Keniaanse denker en mogelijke kandidaat voor de Nobelprijs voor Literatuur van dit jaar. Het boek analyseert de problemen van cultuur, en met name literatuur, in sommige landen vanuit hun diepste wortels: die van het kolonialisme dat door de geschiedenis heen verantwoordelijk is geweest voor het uitroeien van de talen van etnische minderheidsgroepen.

De wereld, de VN en organisaties praten over mensenrechten, maar we staan ​​waarschijnlijk zelden stil bij het recht om ook in de eigen taal te schrijven.

Captive cultuur

Het recht om in uw taal te schrijven

Ngũgĩ wa Thiong'o, tijdens een van zijn lezingen en de belangrijkste verdediger van het recht om in zijn eigen taal te schrijven.

Tijdens het zogenaamde Congres van Afrikaanse Schrijvers in het Engels, dat in 1962 aan de Makerere Universiteit (Oeganda) werd gehouden, kwamen verschillende Afrikaanse schrijvers bijeen. Velen misten echter de Tanzaniaanse Shabaan Robert, destijds de belangrijkste dichter van Afrika . En waarom was hij er niet? Omdat Robert niet in het Engels schreef, maar alleen in het Swahili, en daarom niet waardig werd geacht om aan een dergelijk congres deel te nemen.

Deze gebeurtenis is meermaals geanalyseerd tijdens lezingen van Ngũgĩ wa Thiong'o, die, na een aantal romans in het Engels te hebben gepubliceerd dankzij een talent dat hem in staat stelde op te klimmen in de postkoloniale sociale hiërarchie van Kenia, besloot voet bij stuk te houden en alleen nog in zijn moedertaal, het Gikuyu , te schrijven . Deze stoutmoedige beslissing kostte hem bijna zijn leven en leidde kort daarna tot zijn ballingschap in de Verenigde Staten.

Twee van de vele voorbeelden van hoe de invloed van een meerderheid, in dit geval het Engelse of Franse imperialisme dat jarenlang Azië, Afrika en Latijns-Amerika heeft gekoloniseerd, verschillende minderheidsculturen heeft vertrappeld. Ten eerste, hen beïnvloeden over de leegte van hun dansen, teksten en gedichten; hen vervolgens te dwingen hun hoofd te richten op een nieuwe cultuur waarmee ze nooit volledig zouden kunnen samensmelten. En ondertussen kwamen er cacao, olie of diamanten de achterdeur uit.

Pas je aan of verzet je

Tegelijkertijd ontvouwt zich echter een breed debat waarin veel meningen zijn: sommigen, zoals de Nigeriaanse Chenua Achebe, maakten gebruik van het bovengenoemde congres om ervoor te zorgen dat als hij de mogelijkheid had gekregen om de Engelse taal te gebruiken om de massa te bereiken , Ik zou het gebruiken. Op hun beurt blijven veel andere schrijvers geloven dat het belangrijkste de inhoud is, en zolang het een grotere verspreiding heeft in een meerderheidstaal, zal het voldoende zijn, omdat de auteur niet geïnteresseerd is in de woorden, maar in wat ze vertellen. Aan het andere uiterste legt de eerder genoemde Thiong'o zijn Engelse taal het zwijgen op als een manier om buitenlandse dominantie in minderheidsculturen zoals de zijne te beteugelen. Etnische groepen waarvan de taal zijn eigen muzikaliteit, ritme en uitdrukkingen heeft die moeilijk in een andere taal te vertalen zijn.

Een paar dagen geleden sprak ik met jullie over literatuur als wapen om de wereld te veranderen . En het is waar dat het een van de meest effectieve wapens kan zijn. Maar misschien houdt die zoektocht naar het helen van de wonden van de wereld ook in dat alle culturen de ruimte krijgen om zich te uiten, in plaats van ze te hypnotiseren met ideeën die het werkelijke probleem niet aanpakken.

Veel mensen, met name activisten, zetten zich momenteel in voor het recht om in de moedertaal van verschillende etnische minderheidsgroepen te schrijven, om zo hun cultuur te behouden . Voorbeelden hiervan zijn het recent door de Universiteit van Koerdistan in Iran goedgekeurde Koerdische studieprogramma en de bevordering van Kichwa, een variant van het Quechua die in Ecuador nieuw leven is ingeblazen door de organisatie CONAIE, als tweede schooltaal.

Toch zou ik niet willen eindigen zonder een vraag: zou het beter zijn om de ontwikkeling van alle talen toe te staan ​​in plaats van ze aan te passen aan een taal waardoor ze een grotere verspreiding zouden hebben?

En wees voorzichtig, het woord "nationalisme" is in geen enkele regel voorgekomen.


Voeg dit toe als voorkeursbron in Google.