Vladimir Holan was een Tsjechische dichter, geboren in Praag op 16 september 1905. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste auteurs van de 20e eeuw in zijn land. Om deze nieuwe verjaardag van zijn geboorte te herdenken, selecteren we er een paar aanbevolen gedichten (en korte) van zijn werk.
Vladimir Holan
Zijn leven was nauw verbonden met de duistere gebeurtenissen van zijn tijd, aangezien hij opgroeide in een land dat internationaal niet werd erkend en leefde zoals Segunda Guerra Mundial en de daaropvolgende Sovjetbezetting. Deze ervaringen kenmerken zijn werk, waarin hij opvalt el sombere toon en melancholie.
Hij gebruikte taal rijk aan beelden en metaforen en verkende vooral existentiële thema's, waaronder eenzaamheid, angst en de zoektocht naar vitale betekenis in een wereld in oorlog. Hij heeft ook geleden censuur van het communistische regime na het einde van het wereldconflict, maar het is reputatie steeg ondergronds en na de val van het communisme werd hij herontdekt en erkend als een van de grote dichters van zijn generatie.
Onder zijn werken zijn Een nacht met Hamlet, in de laatste trance o afgrond van afgrond, zijn laatste postume boek.
Vladimír Holan — Selectie van gedichten
Hooi
Er zijn bestemmingen
waar wat geen trilling heeft, niet solide is.
Er zijn liefdes
waarin de wereld niet genoeg voor je is, ontbreekt er één kleine stap.
Er zijn geneugten
waarin je jezelf straft voor kunst, want kunst is zonde.
Er zijn momenten van stilte
waarin de mond van een vrouw doet denken dat bescheidenheid alleen maar bestaat
seks kwestie.
Er zijn haren geverfd door een meteoor
waar het de duivel is die de grens trekt.
Er is eenzaamheid
waarin je met maar één oog kijkt en alleen zout ziet.
Er zijn momenten van kou
waarin je duiven wurgt en jezelf verwarmt met hun vleugels.
Er zijn momenten van zwaartekracht
waarin je het gevoel hebt dat je al gevallen bent tussen degenen die vallen.
Er zijn stiltes
dat je ze moet uiten, precies jij!
Eva
Het was toen de nieuwe wijn... Herfst
Ik had het vlechtwerk al om de flessen geweven,
en de slang, niet bovenop de steen, maar onder de heide,
Hij lag op zijn buik en bedekte zichzelf met zijn rug.
"Schoonheid vernietigt liefde, liefde vernietigt schoonheid", vertelde hij me.
en op dezelfde manier waarop het in de oudheid werd geofferd aan de godinnen van
hier en daar
een oneven aantal slachtoffers,
Ze dacht toen alleen aan zichzelf,
verbeelden met onverschilligheid
eeuwigheid zonder onsterfelijkheid...
Ze was zo mooi dat als iemand het mij had gevraagd
waar hij met haar heen was gegaan, zou hij zonder twijfel niet hebben gesproken
van landschappen
(tenzij hij de onmacht van woorden voelde
en dat maakte het alleen maar mogelijk om stilte te spellen
de regen die in de gevangenissen valt).
Ze was zo mooi dat ik dat wilde
opnieuw leven, maar op een andere manier.
Ze was zo mooi, diep van binnen in mijn uitzinnige liefde
alle waanzin wachtte nog steeds op mij...
slapeloze nacht
Ik was alleen, helemaal alleen,
zelfs de nachtrust had mij in de steek gelaten...
Opeens dacht ik dat ik geen woorden maar geluiden hoorde,
sommige geluiden altijd in drie zuchten
Als wind en meel...
‘Wat zou dat kunnen zijn? "Er is geen tijd te verliezen!"
mompelde ik, terwijl ik mijn haar steil maakte met een slok wijn.
Ik stond op en voelde naakt in de duisternis
en even later de zwarte koorts van mijn hand
Ik opende de kast... Binnen schudden de motten de pakken...
Ik ben sterfelijker dan mijn lichaam...
Herfst III
Veld op vier voren… Grens… Weide… Vijver…
Lijsters in de lijsterbes…
Een spin weeft een gesponnen gaas...
Aangename dag, verdreven uit de rede
naar het hart van de herfst... De wind is paars geworden...
De colonne muggen draagt de buste van de dans...
Pijn en verdriet, herinneringen en verlangen...
Zou je graag weer jong willen zijn, alles opnieuw willen beleven?
Door de schaduwen dichtbij en veraf kun je horen,
hoe ze in de stad het knekelhuis bedekken met een stuk metaal...
Rouw
Zoals ze zeggen, verdriet is stom...
En toch is de meerderheid, zelfs de zwijgzamen,
Ze verlangen ernaar te bekennen, te klagen, ze verlangen ernaar te mopperen.
Je luisterde naar ze, je leed met ze,
maar om ook altijd het geheim te vereren:
je zocht naar plotselinge inspiratie
wat meestal nauwkeurig is, nooit volledig expliciet...
Faith, je kunt niet persoonlijk zijn...
Je hebt het echter nooit onthuld
de gevoelens van degenen die erover zwegen...
Op een dag in de ochtend
Op een dag in de ochtend, toen ik de deur opendeed,
Je vond de dansschoenen op de drempel.
Het was om ze te kussen en dat deed je meteen
en je voelde na zoveel jaren weer vreugde,
alle lang gekoesterde tranen
Ze stegen op naar jouw gelach.
Toen lachte je en barstte je uit de grond van je hart in zingen uit
met de rust van de jeugd...
Je vroeg niet hoe mooi
Hij liet zijn schoenen op de drempel staan.
Je bent er nooit achter gekomen
en toch, vanaf dat gelukkige moment
je leeft nog steeds vaak...
bron: Tot halve stem